Jerri, çevresindekilerin çok sevdiği insanlardan biriydi. Keyfi herzaman yerindeydi. Her zaman söyleyecek olumlu bir şey bulurdu.  Hattabazen etrafındakileri çıldırtırdı bile, "Bu adam bu halde bile nasıl iyimser olabiliyor?" diye. Birisi nasıl olduğunu sorsa "Bomba gibiyim."Diye yanıt verirdi hep. "Bomba gibiyim..."Jerri doğal bir motivasyoncuydu. Yanındaki insanlardan biri o gün, kötübir gündeyse, Jerri yanına koşar, duruma nasıl olumlu bakılacağınıanlatırdı. Bu tarzı fena halde düşündürüyordu beni. Bir gün Jerr'ye gittim "Anlayamıyorum." Dedim. "Nasıl oluyor da, her zaman, her koşuldabu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun? Nasıl başarıyorsun bunu?"Her sabah kalktığımda kendi kendime Jerri bugün iki seçimin var. Havanya iyi olacak ya da kötü derim. Her zaman havamın iyi olmasını seçerim.Kötü bir şey olduğunda yine iki seçimim var. Kurban olmak ya da dersalmak. Ben başıma gelen kötü şeylerden ders almayı seçerim. Birisi banabir şeyden şikayete geldiğinde, yine iki seçimim var. Şikayetini kabuletmek ya da ona hayatın olumlu yanlarını göstermek. Ben olumlu yanlarını göstermeyi seçerim."Yok yahu" diye dalga geçtim."Bu kadar kolay yani""Evet...Kolay..." dedi Jerri. "Hayat seçimlerden ibarettir. Her durumda bir seçim vardır. Sen herdurumda nasıl davranacağını seçersin. Sen insanların senin tavrındannasıl etkileneceklerini seçersin. Sen havanın, tavrının iyi ya da kötüolmasını seçersin. Yani sen hayatını nasıl yaşayacağını seçersin."Jerri'nin sözleri beni oldukça etkiledi. Onu uzun yıllar görmedim. Amahayatımdaki talihsiz olaylara dövünmek olumlu seçimler yaptığımda heponu hatırladım. Yıllar sonra Jerri'nin başına çok talihsiz bir olaygeldi. Soygun için gelen hırsızlar Jerri'yi delik deşik etmişler.Ameliyatı 18 saat sürmüş, haftalarca yoğun bakımda kalmış. Taburcuedildiğinde kurşunların bazıları hala vücudundaymış. Ben onu olaydanaltı ay sonra gördüm. "Nasılsın?" diye sorduğumda "Bomba gibi" dedi. "Bomba gibi""Olay sırasında neler hissettin Jerri?" dedim."Yerde yatarken iki seçimim var diye düşündüm. Ya yaşamayı seçecektim ya ölümü. Ben yaşamayı seçtim.""Korkmadın mı? Şuurunu kaybetmedin mi?" "Ambulansla gelen sağlık görevlileri harika insanlardı. Bana hep iyileşeceksin merak etme." Dediler. Ama acil servisin koridorlarındasedyemi hızla sürerken doktorların ve hemşirelerin yüzündeki ifadeyigörünce ilk defa korktum. Bu gözler bana "Bu adam ölmüş" diyordu. "Birşeyler yapmazsam, biraz sonra ölü bir adam olacaktım.""Ne yaptın?" diye merakla sordum."Kocaman bir hemşire yanıma yaklaştı ve bağırarak her hangi bir şeyeihtiyacım olup olmadığını sordu. 'Evet' diye yanıt verdim." "Var" Doktorlar ve hemşireler merakla sustular. Derin bir nefes alarak kendimi topladım ve bağırdım."Benim kurşunlara alerjim var!.." Doktor ve hemşireler gülmeyebaşladılar. Tekrar bağırdım. "Ben yaşamayı seçtim. Beni bir canlı gibiameliyat edin. Otopsi yapar gibi değil."Jerri, sadece doktorların büyük ustalıkları sayesinde değil, kendiolumlu tavrının da büyük katkısı ile yaşadı. Yaşaması bana yeni bir dersoldu.Hergün hayatımızı dolu dolu yaşamayı seçme şansımız ve hakkımız olduğunuondan öğrendim ve herşeyin kendi seçimlerimize bağlı olduğunu.Bu yazıyı okudunuz. Şimdi iki seçiminiz var:1. Unutup gitmek,2. Yazıyı dikkate alıp kesip saklamak, arkadaşlarınıza göndermek.Francie Baltazar Schartz'ın yazısını okuduktan sonra düşündüm, iki seçimim vardı:

 1. Çöpe atmak, 2.   Birileriyle paylaşmak  
Ben seçimimi yaptım sizlerle paylaşıyorum . Ya siz?...