Aþk, Uydurduðumuz En Güzel Yalan!

Bir gün içimden gittin, anladým.
Nereye gittiðin deðildi önemli olan...
Kiminle gittiðin, hangi havayý soluduðun, hangi þehrin,
hangi sokaðýnda yürüdüðün önemli deðildi.
Sen içimden gitmiþtin...
Ýçimde ne varsa bana ait, seninle gitmiþti.
Renklerim, ruhumdaki yaz, güneþim gitmiþti.
“Bana kalan,Beni kalansýz bölen bu þehir.
Ah! bu þehir, yalan þehir”demek isterdim; ama yalan olan sendin.
Benim yarattýðým, inanmak için yýllarýmý harcadýðým
kocaman bir yalandýn sen. Gerçek olduðunu gördüm.
Sen gittin...
Aslýnda içimden giden sevgili deðildi.
Ben sadece, yalanýma inanmýþtým.
O, gerçekti... Aþk bitmiþti.
Düþünüyorum da acaba aþk, ruhumuzun derinliklerinde
yaratýlan koca bir yalan mý? Þiirde, müzikte ya da
sözde, nerede aþk varsa orada bir de yalan yok mu?
Aþk ve yalan, güzel ile çirkin, iyi ile kötü gibi birbirini besleyen,
deðiþtiren ve dönüþtüren;biri olmadan diðeri varolamayan ya da anlamsýz kalan evrimin temel dinamiklerinden ikisi olabilir mi?
Ya da aþk, yalana sesdeþ mi? “Seni seviyorum” derken,
aslýnda içimizde yarattýðýmýz en güzel yalana övgüler
mi düzüyor, kendimize olan hayranlýðýmýzý mý dile getiriyoruz?
“Bir gün içimden gittin, anladým.”
Aþk, uydurduðumuz en güzel yalan! Ve aþk, yalan varsa aþktý.
Ýnsanýn doðasýnda var. Doðrular ne kadar da az cezbeder bizi.
Yasaklý ya da yanlýþ ne varsa, yaptýklarýmýz hanesine yazmak isteriz. Durduralamaz bir dürtüdür bu. Yalaný bazen istem dýþý kullanýrýz.
Söyleyen biz deðilizdir ama, söyleten ta kendimizdir.
Ýçimizdeki yasaklý kimliktir O:
Mülkiyet duygusu ve egosu olaðanüstü geliþmiþ;
ihtiraslý, doyumsuz ve aþka her zaman hazýr.
Pembedir, mavidir ve daha çok kýrmýzý.
Cývýl cývýldýr, yerinde duramaz. Yaz gibidir: Islak ve sýcak.
Zaaflarý vardýr, yasak ve güzel olan herþeye.
O cennetteki en güzel meyveyi tadan, ilk ihaneti gerçekleþtirendir. Kýsacasý O, yaþayan tarafýmýzdýr.
En güzel anýlarýmýz, en heyecanlý anlarýmýzdýr...
Bir gün içimden gittin, anladým.
Nereye ve neden gittiðin deðildi önemli olan...
Kiminle gittiðin, hangi havayý soluduðun, hangi þehrin,
hangi sokaðýnda yürüdüðün önemli deðildi.
Sen içimden gitmiþtin...
Ýçimde ne varsa bana ait, seninle gitmiþti.
Renklerim, ruhumdaki yaz, güneþim gitmiþti.