Yagmur yagiyor.
Ve yere düsen her bir damlanin çikardigi hosþ ve tatli ses,
beynimin en ücra köþelerine kadar iþliyor,
kalbimin taþlaþmaya yuz tutan noktalarýna serpiyorum.
Sonsuzluða dalmanýn hazýrlýðý içinde bir an gozlerimi kapýyorum.
Gozlerimi açtýðýmda pencerenin kenarýnda,
karþý binanýn çatýsýnda kanatlarýný açmýþ,
yaðan yaðmurla duþ yapan bir kuþla karþýlaþýyorum.
Daha da artan saðanak yaðmura aldýrýþ etmiyor.
Ýcimde bir an bir inkýlap doðuyor.
Delicesine saðanak yaðmurun altýnda koþmak.
Kime mi, neye mi, niçin mi? Hiç düþünmeden yokluða, meçhule...
Nasýl ulaþacaðýmý bilmediðim özgürlük sevdasý için.
Dalgalarýyla sahilleri döven deniz kadar sebepsiz.
Fakat bir anlýk.
Karþý binanýn duvarlarýna senelerin tozlarý dokulmuþ.
Her zaman münzevileþen, her zaman ölüme daha da yaklaþan bu bina.
Yaðmur bu tozlarý yýkamak, silmek istiyor.
O da biliyor bunun imkansýz olduðunu ama bir caba.
Belki de bir sevda. O da biliyor Ferhat'ýn daðlarý deldiðinin koca bir yalan olduðunu!
Yað yaðmur yað! Gonul ister ki hic durma.
Fakat her aþkýn bir bitiþi, her fýrtýnanýn bir diniþi,
her mumun bir sönüþü olduðu gibi sen de bizi býrakacaksýn.
Dirilttiðin anýlar yeniden cesetleþecek.
Özgürlükmüþ, sevgiymiþ, aþkmýþ. sensiz hiçbir anlamý yok bunlarýn.
Hepsi sana muhtaç.
Ben bile...