...AŞK GİDER, ACISI KALIR...

Aşk için bahar.Tehlike her yerdedir...
Vuruluverirsin hiç ummadıgın birine.
Ama öyle çarpar ki kalbin, duracak gibi aldatır seni.
Bahardan sonra yaz gelir...
Hepimiz biliriz, sabun köpüğü gibidir yaz aşkları.
Bence öyle basit değil.
Henüz silinmedi hiçbirinin yarası benden.
Aşk gitti ama acısını bıraktığı, iz kaldı.
Güz aşkları mevsimine dönünce dönence, pencereye sinmiş insanlar gelir gözümün önüne.
Ve yavaş yavaş görünürler etrafta.
Kimi yaza girerken terk ettiği aşkını, kimi yaz aşkını düşünür.
Kimi ayrılık planlar ama hala yüreği yanar.Kimi terk edilmişliği sindirmeye çalışır.
Çok azdır taze aşk yakalayan.
Sanki bir doğum öncesi ölüm gibidir.
Sonra kış gelir.
Kimi yüzsüzler yazın hiç aldatmamış gibi eski sevgilisine döner;kimi sadıklar kavuşur...
Kimi yalnızdır, kimi yorgun...
O yorgunlar için kış uykusu başlar...
Belki de taze baharlara, taze aşklara enerji depolarlar...
Aşk dört mevsimdir herkesin sözlüğünde.
Ama nedense bana bu anlattıklarımı çağrıştırmaz.
Saçmaladım belki de bir paragraf boyu.
Yalan attım.Aslında dogru olsalar bile yalanlardı çünkü, hissetmediklerimi yazdım.
Ezbere konuştum.
Aşk , kelimesi içimde gebe olduğum bir kelimedir.
Her duyuşumda doğum sancısı çeker,doğuramam.Ama gözlerimin önüne o gelir.
Sadece bir bakışına karın aðrýlarý, suyla yatýþmalar.
Bir tebessüme ömür bulmak.Ýtiraf.Saatler süren telefon konuþmalarý.
Ýlk duygular, çocuksu güzellikler.
Ve sonra.....Nefessiz kalmacasýna aðlamalar.
Izdýrap çýðlýklarý...Kýþ..Kýþ..Kýþ..... Azap....Ve sonunda doðan gün....
Hemen her mevsim aþýk olmuþumdur birilerine....Hatta sonbaharda bile...
Ama onca ufaklý büyüklü sevda içinde, böylesine derinde var olan,
böyle yaktý mý iz býrakan, bu kadar çaresiz býrakan,
bu kadar arzu illetine hasta eden, bu kadar dizginsiz, sorgusuz,
baþýna buyruk, acýmasýz, bu kadar bugünsüz sevda görmedim.
Ve iþte hiç biri böyle koyup, böyle yýkýp gitmedi.
Ondan önce hiç biri içimden bir þey götürmemiþti.
Ondan sonrasý zaten götüremez çünkü, götürülecek bir þey kalmadý..
Ýþte o insan, beni aþka karþý böyle kelimesiz böyle hayretli, böyle çaresiz, isteksiz býrakýp gitti..
Þimdi ben nefretten bile aciz isem bana bir þeyler borçlu.
Ýçimden söküp aldýðý bir þeyleri.
Bana beni borçlu.Herkesi seven o sersem yüreðimi..
Benden alýp kaçtýðý o masum kýzý borçlu.Bana bir dün, birde yarýn borçlu.
Benim ne günahým vardý da aþk için üç kelime etmekten aciz kalacaktým.
Benim ne günahým vardý da her mevsim baþka meyve yemek varken iþtahsýz kalacaktým.
Yoktu elbet günahým..Onunda yoktu ya..Öfkem susmama engel...
Ama ikimizin de suçu yoktu...Suçlu yoktu..
Benim mevsimim sonbaharsa, yaza, kýþa, bahara dönmez...
Benim gibilerin nasibi pencere önüne sinip, mazide yaþamak,
kendinle kanlý býçaklý düellolar yapmak...Kendinle savaþmak , hýrpalamak...
Yaptýðýnýn farkýna varýp ,bir de üstüne onun için cezalandýrmaktýr.