Insanlarin sekillendirdigi ve bizim hiçbir söz hakkimizin olmadigi deger yargilari olmasa bu yasadigim normal sayilir. Duygular yargilanmamali ve özgürce yasanmali

Sonuçta benden 10 yas küçük, tam olgunluga erismemis ama çocukta sayilmayan ögrencime baglandim. Sanki o dünyamdaki diger yarimdi

Ölünceye kadar ayni duygularla sevebilecegim tek kisi. Ben onu yalniz bu dünyada degil, öldükten sonra da sevmek isteyen, onun yanindan bir saniye bile ayrilmak istemeyen, onu canimdan bir parça gibi gören bir deliyim

Onu dünyanin en güzel yaratigi, en harika varligi olan bir çilginim. Onunla bir gelecek imkansiz, bunu biliyorum... ama isterdim ki hiç olmazsa ona olan duygularimi kendime rahatça söyleyebileyim...

O, bu sene mezun olacak. Benim onu görebilme sansim büyük ihtimalle hiç yok. O nasil, ne yapiyor, iyimi, hiçbir zaman ögrenemeyecegim

Böyle bir olay var midir sizce? Konusamadigim, soramadigim, haber alamadigim, bakamadigim, göremedigim, kendi içimde bile yasayamadigim ask, sevgi, ya da her neyse ...

Böyle bir aci var mi? Isterdim ki evlendigini, mutlu, saglikli oldugunu göreyim... onun hayatinin her döneminden haberdar olayim, yeter ki o varken ölmüs farz ederek yasamayayim

Beni anlamiyorsunuz degil mi? Tanridan sunu diliyorum; tekrar baska bir hayatta olabilme imkanim olursa, beni onunla ayni sartlarda, ayni yerde, hiç ayrilmamak üzere bulustursun... lütfen beni ve duygularimi anlamaya çalisin.